เมื่อวานตอนเย็นไปซื้อของมา กำลังเดินคิดไรเรื่อยเปื่อยมาเรื่อยๆๆ ก็ได้ยินเสียงแกร๊งๆๆดังมาเป็นระยะๆ
หันหลังไปมองเป็นรถขายไอติมยี้ห้อไผ่ทองกำลังขับผ่านไปพร้อมกับสายลมเย็นๆที่พัดผ่านตัวฉัน ทำให้กลับไปนึกย้อนในเรื่องของวันวานครั้งเด็กๆๆ
ต้องย้อนกลับไปเมื่อตอนอายุได้7-8ขวบเองนะ(เหมือนจะนานมาก)55555+
ตอนนั้นอยู่บ้านหลังเก่าที่อยู่ในซอย แล้วก็ต้องชอบมีรถเข้ามาขายของมากมาย แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ฉันรอให้มาทุกวัน นั้นคือ ไอติมไผ่ทองนั้นเอง ฉันทานทุกวัน วันหนึ่งหลายครั้ง สำหรับคนที่ถูกไถเงินเป็นประจำก็คือปู่ฉันเอง
แต่วันนี้ไม่ใช่คุณปู่แต่เป็นคุณพ่อของฉันที่อยู่บ้านด้วยกัน เมื่อเสียงสวรรค์ดัง พ่อก็รู้ว่าเดี๋ยวลูกสาวตัวดีต้องมาขอเงินไปซื้อกินแน่นอน แล้วก็ตามที่คาดหมาย
ครั้งที่1ผ่านไปครั้งที่2....หลายครั้งมากแต่จำไม่ได้ว่าเท่าไร ทุกที่ก็จะกินเยอะสมัยนั้นนะ5บาทเองนะ บ้างทียังไม่หมดเลย รีบไปขอเงินมาก่อน เอาไปซื้อรอเลย พออันนี้หมดก็ได้กินต่อเลย แล้วในวันนั้นคุณพ่อก็แผลงฤทธิ์กะลูกสาวโดยการที่ไม่ให้เงินแล้วพร้อมกับบอกว่าไม่มีเงินแล้ว มีแค่เนี้ยซื้อได้ไหม พ่อส่งมาให้3.50  อ้าว.....แล้วอย่างงี้จะซื้ออย่างไงอ่ะพ่อ พ่อก็ไม่สนใจเดินหนีไปเฉย ในใจตอนนั้นทั้งโกรธทั้งโมโห ทำไมพ่อทำกับเราได้ เดินไปทำหน้าตาเศร้าๆๆหนูมีเงินแค่นี้ซื้อได้ไหมคะ คนขายเค้าขำ ได้สิลูกค้าประจำนี้ ตอนนั้นนะลุงคนนี้ใจดีมากๆๆพร้อมกับแอบสะใจเล็กน้อยที่ชนะพ่อ  จากนั้นก็เดินกินไอติมไปผ่านหน้าพ่อ เอาจนได้สิไอ้ลูกคนนี้ สุดท้ายพ่อก็เดินไปจ่ายค่าไอติมให้ ตอนนั้นฮามาก แต่เป็นเรื่องที่แปลกว่าทำไมถึงจำได้ขึ้นใจดีจัง ไม่เคยลืมไปจากความคิดเลย หรือเป็นเพราะฮอร์โมนความจำมันหลั่งมามากพอดี 5555+
แล้วก็กลับมาในปัจจุบัน ทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆๆของฉันกับพ่อ ถ้าพ่อยังอยู่คงเดินอยู่กับเราสินะ.....

สุดแสนอาลัยจากใจ
คิดถึงพ่อนะคะ